Dżungarek czy Campbella?

Dżungarek czy Campbella?

Kilka razy już wspominałam o tym, że wśród chomików są dwa bardzo podobne gatunki. Mało tego – mogą one się między sobą krzyżować i dawać płodne (mniej lub bardziej) potomstwo.

Te dwa gatunki to: chomicznik dżungarski i chomicznik zabajkalski. Linki przeniosą do wpisów omawiających budowę każdego gatunku 🙂

W tym wpisie skupię się na cechach gatunkowych, które mogą nam posłużyć do rozróżnienia obu tych gatunków. Zaznaczę jednak, że nie ma ona zastosowania w przypadku mieszańców. W zależności od osobnika i jego pochodzenia (tj. przodków, których nie znamy nie mając zwierzęcia z hodowli) będą one mieć cechy „uśrednione” lub w tzw. typie dżungarka/Campbelli. Hybrydami zajmę się w następnym wpisie chomiczym 🙂

CechaChomicznik dżungarski
(Phodopus sungorus)
Chomicznik zabajkalski
(Phodopus campbelli)
Kształt ciałaOwalny, brak widocznej tali oraz szerokość barków i miednicy jest zbliżona„Jajowaty” z wyraźną talią oraz delikatnie szerszymi barkami
Kształt głowySzeroka i okrągłaSzeroka i trójkątna (linia: ucho-oko-nos)
NosNiewielki o „rzymskim” profiluWyraźnie zaznaczony o prostym profilu
OczyOkrągłe i osadzone bardziej na bokach głowy (większe pole wiedzenia)Owalne i osadzone bliżej siebie (frontalne pole widzenia)
Możliwe kolory oczuCzarneOsiem odcieni (od żywo różowych do czarnych)
UszyMałe i składające się z charakterystyczną fałdkąŚredniej wielkości i bez fałdki, małżowina jednolicie zaokrąglona
ŁapkiKrótkie i gęsto owłosione oraz niezbyt widoczne gdy zwierze stoi nieruchomoKrótkie i owłosione oraz niezbyt widoczne gdy zwierze stoi nieruchomo
OgonKrótki, okrągły oraz nisko osadzonyDłuższy, widoczny i wyżej osadzony
Linia grzbietowaGruba, wyraźnie szersza na czole i karkuCieńsza, minimalnie szersza na czole i karku
Linia bocznaWyraźnie zarysowane 3 łuki bez koloru pośredniegoGranica łuków rozmyta z kolorem pośrednim (mniejszy kontrast kolorów)
Umaszczenie agoutiSzaro-niebieskie z domieszka brązu, gruba linia grzbietowa i wyraźny kontrast łuków bocznychSzaro-brązowa z cienką linią grzbietową oraz gradientowym przejściem kolorów na łukach bocznych
Ilość mutacji kolorystycznychBardzo ograniczonaDuża różnorodność
FutroKrótkie i gęsteNieco dłuższe i rzadsze
Zachowanie obronnePozycja defensywna z charakterystycznym dźwiękiem – „krzykiem”. Jedynie w ostateczności broni się aktywnie (tj. gryzie).Pozycja defensywna raczej bez „skrzeczenia”, jednak dużo skłonniejsze do aktywnej obrony (tj. gryzienia).
ZapachSłodki i wyczuwalny (ale nie mocny)Bardzo delikatny, niemal niewyczuwalny
TemperamentSilnie terytorialne samotnikiTerytorialne, jednak niekiedy żyjące w grupach (w warunkach domowych samotniczy).
WystępowanieStepy i syberyjska tundraStepy i półpustynie
Sezonowa zmiana okrywyPrzebarwia się zimą – „bieleje”Nie zmienia ubarwienia
ZdrowieMają skłonność do cukrzycyDuża skłonność do cukrzycy
[Tabela 1] Główne cechy gatunkowe dzięki którym rozróżniamy P. sungorus i P. campbelli.

Dopełniając informacje z tabeli:

  • Zachowanie obronne jest zawsze cechą osobniczą (i zależy od charakteru), jednak hodowcy mający porównanie między tymi dwoma gatunkami wskazują tutaj pewne prawidłowości.
  • Linia grzbietowa i łuki boczne dotyczą umaszczeń z grupy agouti. Umaszczenia self („jednokolorowe”) nie posiadają dzikich znaczeń.
  • Najłatwiejszymi wyznacznikami jest kształt ciała i głowy oraz umaszczenie. Kolor futra jest bardzo związany z warunkami w jakich te gatunki się wykształciły – różnica między tundrą i półpustynią jest znaczna.

A teraz kilka zdjęć żebyście poćwiczyli oko – jeśli cokolwiek jest niejasne lub macie jakieś wątpliwości to dajcie znać w komentarzu 🙂

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.